Sierpień 1980 r. Powstanie „Solidarności”

Sierpień 1980. W lipcu 1980 r. przez Polskę przeszła fala strajków, która znalazła swą kulminację w sierpniu na Wybrzeżu. Tym razem robotnicy nie popełnili błędu z grudnia 1970 r. i nie wyszli na ulice. Przebywali stale na terenie zakładu (strajk okupacyjny). Strajkujący z różnych zakładów pracy połączyli siły: w Szczecinie

iGdańsku wybrali Międzyzakładowe Komitety Strajowe (MKS), które sformułowały listy postulatów i czekały na przybycie rządowych negocjatorów.

Strajkujący wysunęli nie tylko żądania typowe dla ludzi niezadowolonych ze swego bym (np. podwyżka płac). Domagali się zalegalizowania przez komunistów niezależnych związków zawodowych. Już dwukrotnie (w 1956 i 1970 r.) PZPR potępiała okres „błędów i wypaczeń” i obiecywała „socjalizm z ludzką twarzą”. Tym razem strajkujący żądali gwarancji w postaci własnej organizacji. Z kolei dla komunistów zgoda na utworzenie niezależnej stuktury obywatelskiej oznaczała kres totalitarnej władzy. Władze skapitulowały, widząc, że kryzys przybiera groźne rozmiary. 30 sieipnia w Szczecinie i 31 sierpnia w Gdańsku Międzyzakładowe Komitety Strajkowe podpisały porozumienia z komisjami rządowymi. Bardziej znane jest porozumienie z gdańskim MKS z siedzibą w Stoczni Gdańskiej (przewodził mu Lech Wałęsa). Postulaty gdańskie kładły większy nacisk na zagadnienia polity- cze (ograniczenie cenzury, uwolnienie więźniów politycznych, poszanowanie kon-stytucji). Na mocy tego porozumienia powstał Niezależny Samorządny Związek Zawodowy „Solidarność”.

Leave a Reply