Polska Partia Robotnicza

Polska Partia Robotnicza. W 1938 r. Stalin kazał wymordować przebywających w Moskwie przywódców Komunistycznej Partii Polski (KPP). Z trudem więc zna-leziono w Związku Sowieckim kilku autentycznych polskich komunistów. W grudniu 1941 r. wysłano ich do Polski jako „grupę inicjatywną”. Pięciu członków grupy wylądowało na ziemi polskiej na spadochronach. W styczniu 1942 r. powołali oni Polską Partię Robotniczą – PPR (znamienny brak odniesienia do komunizmu w nazwie partii).

Póki sowiecka Rosja ponosiła klęski od Niemiec, PPR tiwała w bezruchu. Dopiero w 1943 r., już po bitwach pod Stalingradem i Kurskiem, gdy stało się jasne, że armia sowiecka wcześniej czy później wkroczy na ziemie polskie, PPR podjęła aktywną działalność. Przywódcą partii był już wtedy Władysław Gomułka, działacz z kraju. Jesienią 1943 r. PPR ogłosiła swój program zatytułowany „O co walczymy?”. Obiecywano w nim odbudowę Polski o sprawiedliwym ustroju, w korzystnych granicach, zaprzyjaźnioną ze Związkiem Sowieckim. Na czym ta sprawiedliwość i przyjaźń miałyby polegać, pozostawiono do uznania Stalina.

Gwardia Ludowa. Polska Partia Robotnicza powołała do życia także swoją orga-nizację zbrojną, Gwardię Ludową (GL). Jej pierwsze oddziały ruszyły do akcji wiosną 1942 r., choć gwardziści poczuli się raźniej dopiero w połowie 1943 r.

Leave a Reply