Pakt Północnoatlantycki

Pakt Północnoatlantycki. W 1949 r. Stany Zjednoczone, Kanada oraz państwa Europy Zachodniej utworzyły Pakt Północnoatlantycki (NATO). Europejscy sy-gnatariusze traktatu to: Wielka Brytania, Francja (w 1966 r. wycofała swe siły zbrojne spod komendy wspólnego dowództwa), Włochy, Belgia, Holandia, Luksemburg, Portugalia, Noiwegia, Dania, Islandia. W 1952 r. przyłączyły się Grecja i Turcja. W 1955 r. przyjęto Republikę Federalną Niemiec. W 1982 r. przystąpiła Hiszpania (w chwili powstania NATO Hiszpania pozostająca pod rządami gen. Francisco Franco nie mogła wejść w skład sojuszu demokratycznych państw, ale zawarła osobny układ wojskowy ze Stanami Zjednoczonymi).

NATO to skrót angielskiej nazwy North Atlantic Treaty Organisation (Organi-zacja Paktu Północnoatlantyckiego). Celem tej organizacji jest zapewnienie bez-pieczeństwa państwom członkowskim (wzajemna pomoc w przypadku agresji ze strony państw trzecich oraz obrona wspólnych interesów w strefie północnego Atlantyku). W szerszym znaczeniu sygnatariusze paktu mająbronić zasad ideowych Karty Atlantyckiej (zbieżność nazw tego dokumentu i samego sojuszu nie jest przypadkowa).

NATO zapewniało stabilizację w świecie w okresie zimnej wojny, tworząc przeciwwagę dla Układu Warszawskiego. Układ Warszawski. Moskwa posiadała raczej wasali niż sojuszników, więc nie musiała swego ugrupowania polityczno-militarnego formalizować. Jednak w 1955 r. w reakcji na przystąpienie RFN do NATO powołano Układ Warszawski (który był w rzeczywistości układem moskiewskim). Łączył on siły Związku Sowieckiego oraz Polski, NRD, Czechosłowacji, Węgier, Rumunii i Bułgarii.

Leave a Reply