Od Stalingradu do Berlina i Hiroszimy

Przełom w wojnie: Stalingrad. Wiosną 1942 r. Niemcy nie byli już w stanie kontynuować natarcia w Rosji na wszyskich trzech kierunkach strategicznych. W rejonie Leningradu i Moskwy utrzymywali tylko swe pozycje (co dla Leningradu oznaczało wyniszczające oblężenie), a skupili się na ofensywie na Ukrainie. Dowództwo WehrmachUi zamierzało przejść Kaukaz, zdobyć ropę naftową Azerbejdżanu, sforsować Wołgę w rejonie Stalingradu (obecny Wołgograd) i odciąć Rosję europejską od okręgu przemysłowego na Uralu i zaplecza na Syberii. To oznaczałoby dla Rosjan klęskę, dlatego też na przedpolach Kaukazu (w Czeczenii) oraz nad Wołgą pod Stalingradem Armia Czerwona dostała rozkaz: ani kroku w tył. Hitler z kolei domagał się od swych generałów jak najszybszego zdobycia Stalingradu. Coraz nowe dywizje niemieckie tłoczyły się na odcinku frontu wysuniętym ku niezdobytemu wciąż miastu.

W listopadzie 1942 r. dowództwo sowieckie zgromadziło na skrzydłach niemieckiego zgrupowania pod Stalingradem potężne siły pancerne, które okrążyły przeciwnika. Trzysta tysięcy niedoszłych zdobywców świata rozpaczliwie broniło się w czasie mrozów i wreszcie skapitulowało w lutym 1943 r. Sto tysięcy niemieckich jeńców powędrowało na Sybir. Po 1956 r. do domu wróciło zaledwie kilka tysięcy.

Leave a Reply