Nowa konstytucja

Nowa konstytucja formalnie wprowadziła nazwę Polska Rzeczpospolita Ludowa. Oddawała władzę „ludowi pracującemu miast i wsi”. Zapewniała wszelkie swobody obywatelskie z zastrzeżeniem, że nie mogą one służyć „wrogom ludu”. Gwarantowała liczne uprawnienia socjalne: do pracy, nauki, ochrony zdrowia oraz wypoczynku (te zobowiązania realizowano na bardzo niskim poziomie). Znosiła urząd prezydenta. Wprowadzała Radę Państwa (jej przewodniczący pełnił funkcję nominalnej głowy państwa). Władzę wykonawczą miał sprawować rząd (rada ministrów z premierem). Wymiar sprawiedliwości oddano w ręce „niezawisłych” sądów.

Ograniczona suwerenność. W praktyce wszystkie organy państwa podlegały nadzorowi PZPR. Z instancji partyjnych rolę kluczową odgrywał Komitet Centralny PZPR, a w jego ramach Biuro Polityczne i sekretariat z pierwszym sekretarzem na czele. Bolesław Bierut stracił w 1952 r. tytuł prezydenta, ale zachował funkcję pierwszego sekretarza KC PZPR. Był więc pierwszą osobą w państwie, gdyż pod rządami komunistów godności partyjne liczyły się bardziej niż państwowe. Jednak Bierut nie nadzorował UB ani wojska. Te intytucje podlegały bezpośrednio wysłannikom Moskwy. Polskim ministrem obrony narodowej i wicepremierem był ówcześnie sowiecki marszałek Konstanty Rokossowski. Nadano mu także stopień marszałka Polski! W Warszawie powtarzano szeptem, że znów mamy „księcia Konstantego”. W innych resortach także działali Rosjanie, ale pozostawali bardziej w ukryciu jako „doradcy”.

Leave a Reply