Książe Yorku

Książe Yorku, jako właściciel kolonii, niechętny był wszelkiemu udziałowi ludności w zarządzie kolonii. Jednakże wobec nacisku ze strony ludności zgodził się w 1682 r. na zebranie się zgromadzenia przedstawicieli ludności. W 1683 r. zebrało się 18 wybranych delegatów, którzy uchwalili Kartę swobód. Przewidywała ona utworzenie Ogólnego Zgromadzenia, w którego skład wchodzić mieli gubernator, jego Rada i wybrani deputaci ludności. Żaden podatek nie mógł być nałożony bez zgody Zgromadzenia. Jednakże wszelkie uchwały Zgromadzenia wymagały do swej ważności zatwierdzenia przez księcia. Sprawy karne sądzone być miały przez sędziów przysięgłych. Przyjęta została tolerancja religijna dla wszystkich wyznań chrześcijańskich.

Książe Yorku z chwilą, gdy wstąpił na tron jako Jakub II (w 1685 r.), cofnął przyznane kolonii prawa i odmówił podpisania Karty swobód. New York (obszar dawnej Nowej Holandii) jako prowincja królewska został wraz z New Jersey włączony – jak już o tym była mowa – do nowej Anglii pod zarządem gubernatora Androsa.

Utrata przez Jakuba II korony pociągnęła za sobą upadek stworzonego przezeń systemu. W New Yorku wziął w swe ręce rządy kupiec Jakub Leister popierany przez średnie i niższe warstwy ludności i sprawował je przez dwa lata. W obliczu grożącej wojny z Francuzami zaprosił on delegatów wszystkich kolonii w celu naradzenia się nad przygotowaniami na wypadek wojny. Na zjazd przybyło siedmiu delegatów, głównie z kolonii na obszarze Nowej Anglii. Był to pierwszy kongres kolonii. Do działalności Leistera odnosili się wrogo bogaci patroni. Pod ich wpływem nowy gubernator królewski kazał stracić Leistera i jego zięcia (1691 r.). Przyczyniło się to do dalszego zaostrzenia przeciwieństw klasowych między arystokracją ziemiańską a zwolennikami demokratyzacji (leisterami). Ostatecznie przewagę zdobyli sobie ci ostatni. Ludność uzyskała szersze uprawnienia w zarządzie kolonią. Ogólne Zgromadzenie zdobywało sobie coraz szersze uprawnienia.

Leave a Reply