Kolonia Plymouth173 (The Plymouth Colony)

Ważną rolę w rozwoju osadnictwa angielskiego w Ameryce odegrali purytani, którzy prześladowani, jako przeciwnicy panującego kościoła anglikańskiego, musieli opuścić Anglię. Do emigracji skłaniały ich również względy ekonomiczne, nadzieja znalezienia w Ameryce lepszych warunków egzystencji. Grupa dysydentów (zwolenników nauki teologa Roberta Browne‘a, tzw. Browniści) przeniosła się w 1606 r. z miejscowości Scrooby (czyt. Skruby) w hrabstwie Nottingham do Delft i Leydy w Holandii. Nie znalazłszy tu spodziewanych warunków, postanowili oni przenieść się do kolonii w Ameryce. W 1619 r. weszli w porozumienie z Kompanią Wirgińską, która zgodziła się sfinansować to przed-‚ sięwzięcie, i uzyskali od niej patent nadający im ziemię w dolinie rzeki Hud-son. Próba uzyskania od króla Jakuba I przywileju lub innego dokumentu zawierającego urzędową zgodę na osadnictwo pozostała bez rezultatu. Król nie chciał wystawić takiego dokumentu, dał jednak dysydentom do zrozumienia, że nie będzie się wtrącał do ich spraw, jeżeli nie przysporzą mu kłopotów. Dnia

– 17 września 1620 r. grupa wychodźców (przeszło 100 osób), zwanych później ojcanii pielgrzymami (fatlier pilgrims) wyjechała z portu Plymouth w Anglii na statku „Mayflower“ („Kwiat majowy“) na Zachód. Złe warunki żeglugi spowodowały, że statek „Mayflower“ nie dopłynął do zamierzonego celu, lecz przybił w listopadzie 1620 r. do przylądka Cod (Cape Cod) bardziej na północ na obszarze należącym nie do Kompanii Wirgińskiej, lecz do dawnej Kompanii Plymouth- skiej, której miejsce zajęła nowa kompania występująca pod nazwą Rady dla Nowej Anglii (Council for New England). Kompania ta otrzymała (3 listopada 1620 r.) od króla nową kartę, która nadała jej ziemie położone między 40 a 48 równoleżnikiem północnej szerokości geograficznej.

Leave a Reply